تو یکی از این کلاسام شنیدم برای تعادل لازمه که زمین بچرخه و شب و روز رو با هم داشته باشه و همین باعث حیات می شه
من فکر کردم اگه زیاد تاریک بمونیم و بدون نور امید، از سرمای یاس می میریم و اگه هم فقط نور و عشق باشه خیلی زود فرسوده می شیم و زمین خشک می شه و از داغی میمیریم
سرمای یاس و گرمای امید کنار همه که کره زمین داره با ماه و خورشیدش کنار میاد..
اگه اینجوری باشه پس وظیفه ی ما تو شب و روز زندگیمون کمی تفاوت می کنه. یادم نمیاد وقتی خورشید که می ره ناامید و نارحت و افسرده بشیم.. یه جورایی به یه قانون نامرئی الهی اعتماد داریم که دوباره روز میاد و تو شب ناامیدی تنها کاری که می کنیم استراحت و تجدید قوا واسه روزه! شاید واسه همینه نماز شب مستحبه چون تو اوج تاریکی بهتر می شه باهاش ارتباط برقرار کرد و نماز روز واجب که تو اوج نور و شادی فراموشش نکنیم!
هی علامت تعجب میذارم چون در حین نوشتن دارم هی تعجب می کنم که عجیب نشانه ها رو بغل گوشمون گذاشته و تا حالا دقت نکرده بودم
و چیزی که یادم نمیاد اینه که تو روز هی بترسیم و نگران باشیم که قراره شب بیاد و تاریک شیم
اینم یه قانون ننوشته ی دیگه ای که کاملا به این شرایط خو کردیم و می دونیم روتینه. روز میگذره و شب میاد و شب می گذره و روز میاد.
شعار قشنگیه ها اما نمیدونم دفعه بعد که دوباره تاریکی ماه تو زندگیم سایه افکند می تونم واسه خودم فکر کنم که بیخیال تو استراحتت رو بکن و بذار دوباره خورشید شادی و امید برگرده یا نه و البته اصلا هم قصد ندارم خودم رو امتحان کنم. اما لااقل فکر کنم حالا بدونم که این کلا فلسفه ی نوع زندگیه و بشه که تو اوج تاریکی و ناامیدی به خودش سرمامونو هدیه بدیم
ولی خودمونیم قدیمیا خیلی میدونستنا.. به نوعی همه ی این سوالا رو جواب داده بودن و الان داریم دوباره ثابتشون می کنیم که: تاریک ترین لحظه ی شب، قبل از سحره
پ.ن۱: همین الان خاله م زنگ زد و وقتی حالشو پرسیدم گفت اگه مهم بود بهم زنگ می زدی.. دلم واسه تک تک دوستام تنگ شده اما سرم کمی زیادی شلوغه.. اگه سر نمیزنم به تک تک تون فکر می کنم و تو زندگیم جاری هستید. اینو هم به خاله م گفتم و هم به شما می گم
پ.ن۲: به اصرار داییم کنکور ارشد پیام نور روانشناسی عمومی هم شرکت کردم. ۵ شنبه گذشته اولین جلسه کلاسم تو دانشگاه تهران برگزار شد. امیدوارم ... خیلی دلم می خواد یعنی امسال تموم شه و قبول شم و اگر نشه البته یعنی هنوز کال هستم!